Περί φωτισμένων αρχιτεκτόνων...

Για άλλη μια φορά (Ασεμπίγιο), όπως και στη περίοδο της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων (Καλατράβα), άλλος ένας Ισπανός αρχιτέκτονας έρχεται να δώσει τα "φώτα" του σε μια εξίσου "φωτισμένη" πολιτική ηγεσία και όλοι μαζί οι "φωτισμένοι" να σώσουν εμάς τους αδαείς πολίτες.

Λες και δεν υπάρχουν ανοικτές διαδικασίες στις οποίες μπορούν να συμμετέχουν περισσότεροι αρχιτέκτονες, απ'όλο τον κόσμο, οι οποίοι σε συγκεκριμένα πρότζεκτ και διαγωνισμούς θα δώσουν φρέσκιες ιδέες και σύγχρονα οράματα. Ας μην ξεχνάμε ότι κι ο Καλατράβα επανάληψη της κατασκευής ήδη υπαρχουσών μελετών του έκανε στην Αθήνα, γιατί να σκάμε για πρωτοτυπία; Το ίδιο έγινε για το Μέγαρο Μουσικής στο παρελθόν, για το Μουσείο της Ακρόπολης και απ' ότι δείχνουν τα πράγματα το ίδιο θα συνεχίσει να γίνεται.

Η εξουσία προτιμά την απ' ευθείας ανάθεση μάλλον από φόβο. Καλύτερα τα σίγουρα, οι επώνυμοι: αρχιτέκτονες, σκηνοθέτες, μουσικοί και πάει λέγοντας, ενίοτε και τα παιδιά τους στην ανάγκη. Γιατί πώς μπορούν να αξιολογήσουν τα έργα τέχνης οι δικηγόροι, οι φυσικοί και οι ειδικοί του μάνατζμεντ; Πώς να διαλέξουν μεταξύ του ενός ή του άλλου, πώς να βάλουν κριτήρια και να εισάγουν καινοτομίες όχι μόνο στο επίπεδο της τεχνολογίας αλλά και στο επίπεδο της αισθητικής.

Δεν έχει έρθει ακόμη η εποχή στην Ελλάδα, ούτε αυτή τη φορά, ένας άνθρωπος με βαθειά γνώση της τέχνης να αναλάβει το Υπουργείο Πολιτισμού (η μόνη ήταν η Μελίνα, όχι βέβαια γιατί ήταν ηθοποιός αλλά γιατί με τον Ντασέν συμμετείχαν στο παγκόσμιο πολιτιστικό τοπίο) ή ένας άνθρωπος με βαθειά γνώση του χώρου να αναλάβει τον τομέα της αστικής περιβάλλοντικής ανάπλασης, ούτε καν τέτοιοι προτάθηκαν ποτέ ως Δήμαρχοι από τα προοδευτικά κόμματα. Δεν κάνω κριτική στους νέους υπουργούς, άλλωστε ο ενθουσιασμός των ΜΜΕ και άλλων πολλών δεν συμμερίζεται καθόλου το δικό μου σκεπτικισμό. Απλά απαιτώ από αυτούς να σεβαστούν αυτά που δεν γνωρίζουν, αν φυσικά δεν τα γνωρίζουν και πάντα με την προϋπόθεση ότι γνωρίζουν τι δεν γνωρίζουν.