Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕ ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Τι βιώνουμε άραγε;
Εξέγερση, διαμαρτυρία, πλιάτσικο, κωλοπαιδεία, ανικανότητα ή τραμπουκισμό;

Μήπως όμως είναι απλά η ανάγκη μιας μεγάλης ομάδας των νέων να συμμετέχουν με κάποιον διάολε τρόπο στην κοινωνική ζωή;

Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο αλλά και το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο αίτημα της εποχής μας είναι Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ και διατρέχει όλες τις ηλικίες και τα κοινωνικά στρώματα! Αναφέρομαι φυσικά στην ουσιαστική της μορφή, την υλική: συμμετοχή στο σκάψιμο, στο χτίσιμο, στο βάψιμο, στο φαγητό, στον έρωτα, στο χορό, με ιδρώτα, με αγκαλιάσματα, με πόνο, με άγρια χαρά και όχι βέβαια για τη «συζήτηση» περί όλων αυτών…

Σε συνθήκες ασφυκτικής υπερπροσφοράς προσόντων, ικανοτήτων, συναισθημάτων και εκφραστικών δυνατοτήτων οι μόνοι που βρίσκουν μια κάποια διέξοδο στην ανάγκη δράσης μέσα στο κοινωνικό σύνολο είναι τα τέκνα (και τεκνά) διασήμων, οι προκλητικά γραφικοί και οι ασύδοτοι.

Όλοι οι υπόλοιποι απλά μεγαλώνουμε και συνηθίζουμε, αποδεχόμαστε την απομόνωσή μας και εκτελούμε βαριεστημένα την καθημερινή μας τελετουργία που περιλαμβάνει κοινωνικές και επαγγελματικές ενέργειες χαμηλής έως ανύπαρκτης αποτελεσματικότητας.

Με την ίδια σχεδόν απελπισία, οι πιο νέοι πειραματίζονται σήμερα με άλλες τελετουργίες όπως αυτή της αστικής αναστάτωσης που δείχνει πιο ενεργητική και πιο πετυχημένη, τουλάχιστον προς το παρόν. Ομολογώ ότι τις τελευταίες μέρες είδα πολύ πρωτότυπες μορφές της και πραγματικά χαίρομαι για την αμηχανία που προκαλούν στους ξινούς πολιτικάντηδες όλων των κατηγοριών.

Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο εξασφαλίζεται η συμμετοχή. Εν τέλει, τα media δείχνουν αρκετά ισχυρά να αφομοιώσουν και αυτό το κύμα αμφισβήτησης και να δημιουργήσουν για άλλη μια φορά τους τηλεοπτικούς ήρωες της επόμενης μέρας.

Οι πολιτικές δυνάμεις και τα πολιτικά πρόσωπα που θα μπορέσουν να απαντήσουν πειστικά -και με διάρκεια- στο αίτημα της συμμετοχής θα έχουν το πλεονέκτημα στις αναδυόμενες κοινωνικές συγκυρίες. Οι άλλοι απλώς θα περιμένουν στη στάση.
-

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑΛΙΣΜΟΣ & ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ

Tο παρακάτω κείμενο ανάρτησα χτες στο allazoume.first-forum.com ως μιαν απάντηση σε κείμενο του stefan (thelonapo.blogspot.com) που αφορούσε τις κομματικές οργανώσεις. Επειδή πιστεύω ότι θα ακουστούν πολλά επί οργανωτικών τις επόμενες ημέρες και θα ψηφιστούν ακόμη περισσότερα (2 συνέδρια εν όψει), καταθέτω τη γνώμη μου αλλά και την επίγνωσή μου ότι τίποτε από τα παρακάτω δεν θα γίνουν. Η πολιτική δυναμική των ημερών μας εξαντλείται στο επικοινωνιακό επίπεδο, εκεί όπου η 'δεξιά' ιδεολογία είναι κυρίαρχη τα τελευταία δέκα χρόνια, ανεξαρτήτως κομμάτων φυσικά...

Η οργάνωση του κόμματος που περιγράφει ο stefan μου θυμίζει τις παλιές 'καλές' μέρες της αριστεράς με τις 'κόβες' ανά γειτονιά, χωριό, πόλη και ότι άλλο θα μπορούσε να ισοπεδώσει και την πιο ανθεκτική προσωπικότητα. Σ' ένα χωνευτήρι ηλικιών, ενδιαφερόντων και δυνατοτήτων οι περισσότερο ή λιγότερο 'τοπικοί' παράγοντες εξάσκησαν και 'βελτίωσαν' τον κούφιο πολιτικό τους λόγο και βεβαίως εκπαίδευσαν τους μετέπειτα δημοσιογράφους του έθνους! Τέτοιου είδους οργανώσεις, σχολιασμού δηλαδή, καφενείου, εκτόνωσης, επικύρωσης αποφάσεων και λιβανίσματος του αρχηγού ή όπως αλλιώς θέλετε να τις ονομάζουμε, πιστεύω ότι εξεμέτρησαν το ζην. Όλη αυτή η διαδικασία πέρασε στην τηλεόραση -εσχάτως και στο internet- και μόνο μια θολή ανταύγεια του παρελθόντος επιζεί, όπως πολύ ωραία την περιγράφει ο stefan.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα αυτό που λέμε οργάνωση της κοινωνίας ν' αλλάξει κατεύθυνση. Νομίζω ότι δεν χρειαζόμαστε άλλο πια ομάδες ανθρώπων που θα σχολιάζουν -καλύτερα ή χειρότερα, δεν έχει μεγάλη σημασία- αλλά ομάδες ανθρώπων που θα δημιουργούν. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, είναι καλύτερο να στήσουμε - ναι για το ΠΑΣΟΚ μιλάω και για την ευρύτερη προοδευτική αριστερά - θεατρικές ομάδες ή κινηματογραφικές ή ομάδες που θα φτιάξουν γκράφιτι στις πόλεις μας ή θα σχεδιάσουν κοινόχρηστους χώρους ή θα εκδίδουν κόμιξ, ακόμη και να παίζουν μουσική ή να κάνουν δωρεάν μαθήματα κομπιούτερ ή να φτιάχνουν αφίσσες για το περιβάλλον.

Θα με ρωτήσετε τι σχέση έχει η πολιτική με όλα αυτά; Θα σας απαντήσω: Μεγάλη!

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, τα παραπάνω ΔΕΝ θα γίνουν, όχι γιατί κάποιοι 'κακοί' θα τα εμποδίσουν, αλλά γιατί ευρύτερα η ελληνική κοινωνία έχει πάρει διαζύγιο από τη δημιουργικότητα. Το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων διαχειρίζεται κοπιώδεις διαδικασίες αλλά κενές περιεχομένου και έχει μείνει πολύ πίσω σε πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης. Το φάντασμα της γενιάς του Πολυτεχνείου πιστεύει ακόμα ότι είναι ζωντανό και κάνει ευπρεπείς 'διαδηλώσεις' συμπαθητικής αγανάκτησης μπροστά στο Υπουργείο Πολιτισμού και χαριτωμένα ραντεβουδάκια με τον Λιάπη.

Καληνύχτα Ιωάννα...

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ, ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Παρακολουθούμε έκπληκτοι μια πολύ άσχημη και κακοήθη αρρώστια να κατατρώγει ότι έχει απομείνει από τον κοινωνικό ιστό, την ακατάσχετη λογοδιάρροια. Μια πραγματική διάρροια ασύμμετρου λόγου να βγαίνει από τα στόματα των ισχυρών μιντιαθρώπων που καρφώνουν και ηχογραφούν ο ένας τον άλλον, που συσκοτίζουν τα γεγονότα με ασήμαντες πληροφορίες, που προσλαμβάνουν την ελίτ των «αποτελεσματικών» δικηγόρων (είδες η λίστα επικρατείας, παρά τρίχα...) όταν θέλουν να ξελασπώσουν. Όσοι δεν είναι βαθειά διεφθαρμένοι, είναι απλώς ηλίθιοι. Οι περισσότεροι έχουν βγάλει τόνους λεφτά «καταγγέλλοντας» (μηδέ του Λαζόπουλου εξαιρουμένου), χωρίς φυσικά να έχουν αποκαλύψει ποτέ τίποτα. Ούτε φυλακή πρόκειται να πάνε, ούτε να χάσουν τη «δουλειά» τους, ούτε αυτούς που τους ακολουθούν. Άρα γιατί όλη αυτή η φασαρία; Για τη γλυκιά ηδονή της εξουσίας, ανώτερη κι απ’ το πιο παράνομο και φιλήδονο σεξ!

Οι «δημοσιογράφοι» δεν είναι πια δημοσιογράφοι, είναι πολιτικοί. Αγωνίζονται όλη την ημέρα μ’ ένα κινητό στο αυτί να φτιάξουν την κοινωνία στα δικά τους μέτρα, με τα δικά τους οράματα. Αν τους αρέσουν οι χαζές γκόμενες, όλες οι νεαρές κοπέλες θα γίνουν bimbo για κατανάλωση. Αν, όντας παντελώς αμόρφωτοι, πιστεύουν ότι οι Έλληνες είναι ανώτερη φυλή, θα πείσουν γι’ αυτό τον κάθε πικραμένο. Αν τα εύκολα χρήματα, η σπιουνιά, η αγραμματοσύνη, η τεμπελιά και η κοινοτοπία είναι τα δικά τους ιδανικά, ναι! Κατάφεραν να πείσουν την κοινωνία ότι είναι ο μοναδικός τρόπος ζωής. Όταν ό λαός λοιπόν παίρνει τόσο πλουσιοπάροχα το θέαμα, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για τον άρτο (ο Σαρκοζί το έχει καταλάβει από νωρίς). Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πολλοί μάχιμοι πολιτικοί της δεξιάς σήμερα, πρώτα υπήρξαν δημοσιογράφοι και μετέφεραν στην κυβερνητική τους μεταμόρφωση αυτήν ακριβώς την ικανότητά τους, να παράγουν άφθονο θέαμα και καθόλου έργο.

Οι «πολιτικοί» από την άλλη –και ιδιαίτερα οι κάπως αριστερότεροι- δεν είναι πια πολιτικοί. Είναι δημόσιοι υπάλληλοι, με σίγουρο μισθό, ικανοποιητικές απολαβές, καλή κοινωνική ζωή, ελεύθερο χρόνο, και κανα τυχερό που και που… Γι’ αυτό και το μόνο που καταλαβαίνουν είναι τον πόνο του δημοσίου υπαλλήλου. Όλοι οι υπόλοιποι πολίτες ας κόψουν το λαιμό τους, αφού δεν φρόντισαν να διοριστούν όταν μοιράζαμε θέσεις. Ναι, αλλά τότε ήταν αγέννητοι… Δικαιολογίες…

Γύρω μας η κοινωνία αλλάζει, οι εργασία αλλάζει, το ίδιο το κεφάλαιο αλλάζει, τα προϊόντα αλλάζουν, ο τρόπος ζωής, η επιχειρηματικότητα, η επικοινωνία, οι προσωπικές σχέσεις, η οικογένεια, η εκπαίδευση μετασχηματίζονται βίαια για να προσαρμοστούν σ’ έναν κόσμο με λιγότερους πόρους, λιγότερους φίλους, μεγαλύτερο ανταγωνισμό και ανασφάλεια.

Η ελληνική δεξιά απάντησε στις σύγχρονες απαιτήσεις των καιρών με την ταύτισή της με τα μίντια και αυτό της βγήκε σε καλό μέχρι τώρα. Ποτέ άλλοτε η διαπλοκή δεν ήταν τόσο προφανής και τόσο αποδεκτή. Οι άνθρωποι βλέπουν τηλεόραση από το πρωί ως το βράδυ για να ξέρουν τι να πουν, τι να θέλουν, ακόμη και τι να σκεφτούν.

Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία από την άλλη, απλά δεν απάντησε καθόλου. Ούτε μίντια, ούτε νέες ιδέες. Στα οικονομικά, από τον Μάνο και τον Ανδρουλάκη, στη Λούκα (πάλι με Ανδρουλάκη, πάει με όλα) μ’ ένα μικρό διάλειμμα Πολεμαρχάκη (ο άγνωστος) υπάρχει μεγάλη απόσταση και αντιφατικά μηνύματα που δεν στέλνονται πια καν στην κοινωνία. Τον πολιτισμό ανέλαβε η Γκερέκου (που ευτυχώς δεν μιλάει πολύ, τουλάχιστον μέχρι τώρα), για την παιδεία σιωπά ένας πρώην μακρόχρονος υπουργός παιδείας, για το κράτος, ποιος να πιστέψει οτιδήποτε από τον Παπουτσή ή από την Φώφη… και για τα οργανωτικά μια ακατάσχετη λογοδιάρροια που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Κι έτσι ξαναγυρίζουμε στην αρχή… Λόγια, λόγια, λόγια… Στην τηλεόραση θέλετε; Σε συνέδριο προτιμάτε; Μήπως νοσταλγήσατε το δρόμο; Α, υπάρχει και το internet, για τους πιο «μοντέρνους»…

Διαβάζω συνεχώς εκκλήσεις «να οργανωθούμε ρε παιδιά!», και ξέρω ότι κάποιοι πραγματικά το πιστεύουν. Είναι όμως λίγο τραγικό και κωμικό ταυτόχρονα. Να οργανωθούμε γιατί; Πάνω σε τι; Για ποιον; Το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα είναι να διατυπωθούν καινούργιες προτάσεις, το πιο εύκολο να νομίζουμε ότι τις έχουμε. Ας μην ανησυχούμε όμως, η φύση απεχθάνεται το κενό. Εγώ λέω να φτιάξουμε θεατρική ομάδα που θα ετοιμάσει μια πρωτοποριακή παράσταση (ή έστω ένα απλό χάπενινγκ) κατάλληλη για στάδιο… αλλιώς θα δούμε πάλι Δαλιανίδη…